مقدمه

پوکو دوباره دست به کاری زده که واقعاً مشخص نیست هدفش از ساخت این گوشی چی بوده! روی Poco M7 4G یک باتری عظیم ۷۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی گذاشته و بعد هم برای اینکه ظاهرش حسابی خفن به نظر بیاد، یک نمایشگر ۱۴۴ هرتزی بهش اضافه کرده.
اما عجله نکنید؛ همه‌چیز به این جذابی هم نیست و پشت این مشخصات پرزرق‌وبرق، نکاتی وجود داره که نباید نادیده گرفته بشه. قراره با هم دقیق بررسی کنیم ببینیم این گوشی که روی کاغذ مثل یک تانک قدرتمند به نظر می‌رسه، در استفاده‌ی واقعی هم همون‌قدر کارآمده یا بیشتر شبیه یه پاوربانکه که فقط قابلیت زنگ زدن هم داره!
پس با بررسی Poco M7 4G همراه کوروش شاپ باشید.

بررسی تخصصی

طراحی شیائومی Poco M7 4G

خب حالا بریم سراغ بخش طراحی؛ جایی که اولین نشونه‌های تناقض خودشون رو نشون می‌دن. این گوشی با رنگ‌بندی متنوعی عرضه شده؛ نسخه‌ی مشکی ظاهر ساده و مینیمالی داره، اما مدل نقره‌ای با رگه‌های قرمز و آبی، ظاهر کاملاً متفاوت و خاصی پیدا کرده. پنل پشتی با الگوهای طراحی‌شده‌ی خاص، حس‌وحال رباتیک القا می‌کنه، در حالی که ماژول دوربین طراحی ساده، کشیده و عمودی داره. رنگ Carbon Black هم ظاهر تمیزی داره، ولی متأسفانه جزیره‌ی دوربین توی این مدل خیلی زود لک و اثر انگشت می‌گیره. فریم و بدنه‌ی دستگاه هم به‌طور کامل از پلاستیک ساخته شده‌اند.

وزن گوشی به ۲۲۴ گرم می‌رسه که عدد کمی نیست. با توجه به نمایشگر بزرگ ۶.۹ اینچی، با یه گوشی کاملاً بزرگ و سنگین طرفیم و طبیعیه که اوایل کار کردن باهاش کمی سخت و ناآشنا به نظر بیاد. این مدل اصلاً برای دست‌های کوچیک طراحی نشده و استفاده‌ی طولانی‌مدت با یک دست می‌تونه آزاردهنده باشه.

البته دو نکته‌ی مثبت مهم هم اینجا وجود داره. اول اینکه با وجود بدنه‌ی پلاستیکی، گوشی حس استحکام خوبی منتقل می‌کنه و در برابر فشار، مقاومت قابل قبولی نشون می‌ده. دوم، برخورداری از گواهی IP64 هست که مقاومت در برابر گردوغبار و پاشش آب رو تضمین می‌کنه. علاوه بر این‌ها، فناوری Wet Touch 2.0 هم به کار رفته که باعث می‌شه حتی با دست خیس یا چرب هم بتونید بدون دردسر با نمایشگر کار کنید. کنار هم قرار گرفتن این ویژگی‌ها، مخصوصاً در کنار باتری حجیم، کم‌کم داره ماهیت و کاربرد اصلی این گوشی رو مشخص می‌کنه؛ موضوعی که جلوتر بیشتر بهش می‌پردازیم.

صفحه نمایش شیائومی Poco M7 4G

نمایشگر جاییه که پوکو سعی کرده حسابی عرض‌اندام کنه. با یک صفحه‌نمایش غول‌آسای ۶.۹ اینچی، رزولوشن +FHD و نرخ نوسازی ۱۴۴ هرتز روبه‌رو هستیم؛ مشخصه‌ای که حداقل روی کاغذ، توی این بازه قیمتی واقعاً چشمگیره. اما اینجا یه «اما»ی مهم وجود داره که نمی‌شه ازش گذشت. پنل استفاده‌شده از نوع IPS LCD هست و خبری از OLED یا AMOLED نیست. نتیجه‌ش اینه که رنگ‌ها شاد و قابل قبولن، اما مشکی‌ها عمق لازم رو ندارن و اون کنتراست جذاب پنل‌های AMOLED رو نمی‌بینیم.

از نظر روشنایی، صفحه‌نمایش عملکرد بدی نداره؛ روشنایی معمولی حدود ۷۰۰ نیته و در حالت حداکثری تا ۸۵۰ نیت بالا می‌ره. یعنی حتی زیر نور مستقیم خورشید هم محتوای صفحه قابل خوندنه و به مشکل جدی برنمی‌خورید.
با این حال، ایراد اصلی به طراحی نمایشگر برمی‌گرده. حاشیه‌ها نسبتاً ضخیم هستن و این موضوع مخصوصاً در بخش پایینی صفحه (چانه گوشی) خیلی به چشم میاد و از حس مدرن بودن دستگاه کم می‌کنه.

.

.

.

.

عملکرد باتری شیائومی Poco M7 4G

حالا می‌رسیم به بخشی که Poco M7 واقعاً توش می‌درخشه؛ همون دلیلی که اساساً این گوشی برای اون ساخته شده: باتری. داخل این دستگاه یک باتری غول‌پیکر ۷۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی قرار گرفته که از نوع Silicon Carbon هست؛ فناوری جدیدتری که نسبت به نسل‌های قبلی بازده بهتری ارائه می‌ده.

این باتری اصلاً شوخی‌بردار نیست. چه در تست‌ها و چه در استفاده‌ی روزمره، خیلی راحت می‌تونید روی ۲ تا حتی ۳ روز شارژدهی حساب باز کنید. در بنچمارک معروف PCMark عدد عجیب ۲۰ ساعت و ۵۷ دقیقه ثبت شده که واقعاً چشمگیره. توی تست‌های سنگین استرس مثل 3DMark هم، جایی که خیلی از گوشی‌های پرچمدار با باتری ۶۰۰۰ میلی‌آمپری بیش از ۱۰ درصد شارژ از دست می‌دن، این گوشی فقط حدود ۳ درصد افت باتری داشته.
این عملکرد عالی فقط به ظرفیت بالا مربوط نمی‌شه؛ پردازنده‌ی کم‌مصرف هم نقش مهمی داره، هرچند همین موضوع در بعضی بخش‌ها می‌تونه محدودیت‌هایی ایجاد کنه که جلوتر بهش می‌رسیم.

در عمل، Poco M7 بیشتر از اینکه صرفاً یه گوشی باشه، شبیه یک پاوربانک همراه عمل می‌کنه. پشتیبانی از شارژ معکوس سیمی ۱۸ وات یعنی می‌تونید هدفون، گجت‌های دیگه یا حتی یه گوشی دیگه رو باهاش شارژ کنید؛ آن هم با سرعتی که از خیلی از پاوربانک‌های اقتصادی بازار بهتره.

اما خودش چطور شارژ می‌شه؟ پوکو داخل جعبه یه شارژر ۳۳ واتی قرار داده که باهاش شارژ کامل این باتری عظیم حدود ۲ ساعت زمان می‌بره. بله، زمان کمی نیست و می‌شد انتظار شارژر قوی‌تری مثل ۶۷ وات رو داشت. ولی وقتی در نظر بگیرید که بعد از این دو ساعت شارژ، قراره چند روز کامل بدون دغدغه از گوشی استفاده کنید، این ایراد خیلی هم سخت‌گیرانه به نظر نمی‌رسه.

دوربین شیائومی Poco M7 4G

بخش دوربین دقیقاً همون جاییه که پوکو تصمیم گرفته هزینه‌ها رو به حداقل برسونه. ما با یک سنسور اصلی ۵۰ مگاپیکسلی طرفیم و کنار اون یک لنز کمکی یا همون Auxiliary Lens قرار گرفته که در عمل همون سنسور ۲ مگاپیکسلی کم‌کاربرده؛ دوربینی که بیشتر برای پر کردن جای دوربین دوم استفاده شده تا اینکه کاربرد واقعی داشته باشه. از لنز اولتراواید هم خبری نیست و دوربین سلفی هم به یک نمونه‌ی ساده‌ی ۸ مگاپیکسلی محدود شده.

در مجموع، دوربین حرف خاصی برای گفتن نداره و کاملاً در حد پایه و ابتدایی ظاهر می‌شه. در بهترین شرایط، می‌شه گفت عملکردش «قابل قبول»ه. توی نور روز عکس‌ها شارپ هستن، اما رنگ‌ها یا بیش از حد اشباع می‌شن یا برعکس، حالت بی‌روح و تخت پیدا می‌کنن. علاوه بر این، لبه‌ی سوژه‌ها مخصوصاً در پس‌زمینه‌ها کمی محو و نرم ثبت می‌شن. شب که می‌شه، اوضاع بدتر هم می‌شه؛ نویز بالا می‌ره، عکس‌ها حالت دونه‌دونه پیدا می‌کنن و دقت رنگ‌ها به شکل محسوسی افت می‌کنه.

وضعیت فیلم‌برداری حتی ضعیف‌تره. حداکثر کیفیت ضبط ویدیو 1080p با ۳۰ فریم بر ثانیه هست و خبری هم از لرزش‌گیر اپتیکال یا OIS نیست. در نتیجه، کوچک‌ترین لرزش دست خیلی واضح توی ویدیو دیده می‌شه. با این حساب، Poco M7 اصلاً گزینه‌ی مناسبی برای عکاسی جدی یا تولید محتوا محسوب نمی‌شه و دوربینش بیشتر برای استفاده‌های کاملاً معمولی طراحی شده.

سخت‌افزار پوکو M7 4G شیائومی

حالا می‌رسیم به نقطه‌ای که می‌شه گفت پاشنه‌ی آشیل واقعی Poco M7 همون‌جاست؛ بخشی که عملاً اون نمایشگر ۱۴۴ هرتزی رو به یک وعده‌ی توخالی تبدیل می‌کنه: پردازنده. قلب تپنده‌ی این گوشی اسنپدراگون ۶۸۵ با لیتوگرافی ۶ نانومتریه؛ چیپستی نسبتاً قدیمی که معمولاً توی گوشی‌های کاملاً اقتصادی دیده می‌شه.

این تراشه بدون اغراق، ضعیف‌ترین بخش دستگاهه. عملکردش اون‌قدر محدوده که حتی در تست Geekbench Vulkan GPU گوشی دچار کرش شده. سراغ بازی‌های سنگین که می‌رید، اوضاع بدتر هم می‌شه؛ مثلاً Call of Duty Warzone اصلاً اجازه‌ی دانلود نمی‌ده چون چیپست رو ناسازگار تشخیص می‌ده. توی Genshin Impact هم حتی با پایین‌ترین تنظیمات گرافیکی، افت فریم شدید و آزاردهنده کاملاً مشهوده. جالب‌تر اینکه لگ و کندی فقط به بازی‌ها محدود نیست و گاهی حتی توی منوها و رابط کاربری خود گوشی هم می‌شه لگ‌های مقطعی رو دید.

با این شرایط، نرخ نوسازی ۱۴۴ هرتزی عملاً برای گیمینگ هیچ کاربردی نداره و بیشتر جنبه‌ی تبلیغاتی پیدا می‌کنه. این پردازنده صرفاً برای استفاده‌های سبک مثل وب‌گردی، شبکه‌های اجتماعی و بازی‌های خیلی ساده و کژوال مثل Alto’s Adventure یا Super Mario Run جواب می‌ده.
تنها نکته‌ی مثبت ماجرا اینه که گوشی اصلاً داغ نمی‌کنه؛ البته طبیعی هم هست! وقتی پردازنده قبل از اینکه به فشار جدی برسه کرش می‌کنه، عملاً گرمای قابل توجهی هم تولید نمی‌شه.

آیا شیائومی Poco M7 4G ارزش خرید داره؟

بیاید اول خیلی شفاف نقاط قوت و ضعفش رو کنار هم بذاریم.

نقاط قوت Poco M7 4G:
باتری فوق‌العاده حجیم ۷۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی با شارژدهی واقعی ۲ تا ۳ روز، پشتیبانی از شارژ معکوس ۱۸ واتی و ایفای نقش پاوربانک، بدنه‌ی مقاوم با گواهی IP64 و فناوری Wet Touch، و یک نمایشگر بسیار بزرگ ۶.۹ اینچی که برای استفاده‌های طولانی مناسبه.

نقاط ضعف Poco M7 4G:
عملکرد سخت‌افزاری ضعیف و لگ‌های محسوس، ناتوانی در اجرای بازی‌های سنگین، دوربین کاملاً معمولی بدون لنز اولتراواید و بدون لرزش‌گیر اپتیکال با فیلم‌برداری لرزان 1080p، اسپیکر مونو، وزن بالای ۲۲۴ گرم و همچنین تبلیغات آزاردهنده‌ی نرم‌افزاری.

پس اگر گیمر هستید، بهتره کلاً قیدش رو بزنید؛ اسنپدراگون ۶۸۵ تجربه‌ای به‌جز اعصاب‌خردی بهتون نمی‌ده. اگر اهل عکاسی یا تولید محتوا برای اینستاگرام هستید، دوربینی بدون OIS و اولتراواید قطعاً ناامیدتون می‌کنه. حتی برای تماشای فیلم و سریال هم اسپیکر مونو و وزن زیاد گوشی می‌تونه خسته‌کننده باشه.

در واقع Poco M7 4G بیشتر شبیه یک ابزار کاره تا یک گوشی همه‌فن‌حریف. برای کسایی مناسبه که با بودجه‌ی متوسط دنبال یه گوشی ساده، مقاوم و کم‌دردسر هستن که فقط کارشون رو راه بندازه و مهم‌ترین اولویتشون شارژدهی طولانی باشه.
اما اگر کاربر معمولی، دانشجو یا حتی گیمر سبک هستید، با همین بودجه توی بازار ایران گزینه‌های منطقی‌تری از سری Redmi Note یا Samsung Galaxy A پیدا می‌کنید که حداقل نمایشگر AMOLED، پردازنده قوی‌تر و دوربین بهتری ارائه می‌دن.

در نهایت، Poco M7 4G یک گوشی خاص برای یک قشر خاصه. از نظر ارزش خرید هم فعلاً تو بازه‌ای قرار گرفته که رقبایی مثل Samsung Galaxy A17 4G یا Redmi Note 14 4G حضور دارن و به‌جز عملکرد باتری، برتری محسوسی نسبت به اون‌ها نداره. اگر قیمتش پایین‌تر بیاد (البته با فرض ثابت موندن نرخ دلار!) می‌تونه به گزینه‌ی اقتصادی جذاب‌تری تبدیل بشه؛ در غیر این صورت، انتخاب‌های متعادل‌تری توی بازار پیدا می‌شه.